Birinin isteğini istemediğimiz halde kabul etmek, kendi ihtiyaçlarımızı geri plana atmak veya “Hayır” dediğimizde suçluluk hissetmek birçok kişinin yaşadığı bir durumdur.
Hayır diyememek, çoğu zaman yalnızca nazik olmakla açıklanamaz. Reddedilme korkusu, çatışmadan kaçınma, başkalarının onayına duyulan ihtiyaç veya “İnsanları kırmamalıyım” gibi öğrenilmiş düşünce kalıpları bu davranışın arkasında olabilir.
Özellikle reddedilme duyarlılığı yüksek kişiler, sosyal ilişkilerde olumsuz değerlendirilme ihtimaline karşı daha hassas olabilir. Bu nedenle kişinin kendi ihtiyaçlarını ifade etmesi zorlaşabilir.
Sürekli başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarımızın önüne koyduğumuzda ise zamanla stres, kırgınlık ve tükenmişlik hissi ortaya çıkabilir.
Sağlıklı sınır koymak bencillik değildir. Kendi ihtiyaçlarını fark etmek ve bunları uygun biçimde ifade edebilmek, sağlıklı ilişkilerin önemli bir parçasıdır.
“Hayır” demek zor geliyorsa küçük bir adımla başlanabilir. Her isteğe otomatik olarak “evet” demeden önce kendinize:
“Bunu gerçekten yapmak istiyor muyum?”
diye sormayı deneyebilirsiniz.
Çünkü sağlıklı ilişkiler, her isteği kabul etmekten değil; hem kendimize hem de karşımızdaki kişiye saygı duyabileceğimiz sınırlar oluşturabilmekten geçer.
